حادثه بد
حادثه بد نمی دانم چجوری هست که آدم هر چقدر هم مواظب باشه و 99 درصد موارد احتیاط کنه توی اون یک درصد که یکم حواسش جمع نباشه یهو یه حادثه ای پیش میاد
. دیروز برده بودمت پارک و اونجا بدجور خوردی زمین و دستت رفت زیر بدنت و بعدش شروع به گریه کردی که آروم نمیشدی. هی میگفتی دستم را بوس کن و من دیدم یه قسمتش ساییده شده و گفتی پماد بزن و خلاصه بعد از نیم ساعت آروم شدی. خودم هم دلهره داشتم و نگران ازینکه نکنه دستت چیزی شده باشه ولی بعد دیدم تا آخر شب با دستت کار میکردی و راحت تکانش میدادی و آروم بودی. شب که خواب رفتی تا ساعت 5 صبح ناله کردی و بیقراری که خیلی برام عجیب بود چون مدت ها بود تو خواب اینجوری نشده بودی. فرداش که بیدار شدی دیدم بازم ناآرومی و دستت درد میکرد چون دیگه تکونش نمی دادی. بردیمت اوٰژانس بیمارستان و عکس گرفتن و معلوم شد استخوان ساعد شکسته 
و باید گچ گرفت. بعدش آتل گچی بستند و گفتند برای بچه ها لازم نیست گچ کامل گرفت. ولی خوب فرقی هم نداشت اونم عین گچ بود. توی بیمارستان خیلی آقا بودی و مثل یه مرد رفتار کردی و یه قطره اشک هم نریختی. خلاصه با دستی گچ گرفته و آویزون گردن آمدیم خونه. نمی دانی که من چقدر ناراحت شدم و چقدر غصه خوردم که چرا پسر کوچولوی من دستش شکسته و چقدر زود باید شکستگی را تجربه کنه و خودم را مقصر می دانم نمیدونم شایدم نه ولی بهر حال چون با من بودی حس می کنم اگه بیشتر مواظب بودم اینجوری نمی شد. خیلی خیلی غصه خوردم و دلم میسوخت یادمه یه بار دیگه هم اینجور ناراحت بودم و وقتی بود که 4 روزت بود و زردی داشتی و باید میرفتی زیر لامپ. ولی اونروز دیگه خودم را مقصر نمی دونستم.
توی خونه که رسیدیم شروع کردی به نق زدن که این باند (بهش میگی باند یا چسب) را نمی خوام و قیچی بیار و پاره ش کن. با خودم گفتم حالا چجوری حداقل تا دو هفته این وضعیت را تحمل کنی. منم یه قیچی آوردم و نشونت دادم که خیلی محکمه و بریده نمیشه باید دوباره بریم دکتر تا برات بازش کنه. بعد دیدم اون باندی که به گردنت بستند اذیتت کرده و قرمز شده. یه آویز طبی هم گرفتیم که کوچکترین سایزشم برات بزرگ بود و خلاصه با یه پارچه به روش سنتی بستیم که بعدش دیگه غر نزدی و انگار با دستت کنار آمده بودی. عصر هم دوباره بردیمت دکتر که دستور نهایی را بده و اونم گفت دو هفته همین وضعیت باشه بعدش باید معاینه کنیم. برگشتنه که تو راه پارک را دیدی دوباره رفتی توی پارک و یه دستی حتی سوار سرسره هم شدی
.
این عکس روز بعدش هست که رفته بودیم طول باند را کوتاه کنیم که انگشتات آزاد بشه.
البته خیلی کارهات سخت شده و بخصوص برای لباس عوض کردن و اینکه عاشق آب بازی هستی و باید مواظب باشیم آب به گچ دستت نرسه. حتی برای بلندشدن از زمین هم اولش کمک می خواستی ولی الان دوباره داری شیطونی میکنی و اینقدر تند می دوی که من نمی تونم بهت برسم. آخه فکر کنم اینجوری حفظ تعادلت خیلی سخت تره و من خیلی می ترسم که یهو زمین بخوری دوباره
.
فعلا فکر کنم برنامه مون تا روزی که دستت کامل خوب شه یکم متفاوت می شه و دیگه نمی تونیم مثل قبل بیرون بریم یا دوچرخه سواری کنی که تازه یاد گرفتی. چون خیلی غیرقابل کنترل هستی و ما هم دیگه خیلی بیشتر می ترسیم. فقط نمی دونم با حمام و آب بازی تو گرمای تابستون چکار کنم. یکم هم بهانه گیر شدی که کاملا طبیعی هست و یادمه ما هم کوچک بودیم همینجور می شدیم. بخاطر همین هم خونه مامان جون رفتیم و اونجا هم که دیگه حسابی نازت خریدار داره و همه کارهات را باید مامان جون انجام بدهند و اصلا من را قبول نداری.
هر چند اتفاق بدی بود که خیلی ساده پیش اومد و ای کاش که نمی افتاد ولی بازم فکرشو می کنم بازم جای شکر داره که خوبه در همین حده و نیاز به جراحی نداشت و ... امیدوارم هر چه زودتر این روزها بگذره و مثل قبل بتونی کارهاتو انجام بدی. پسری گلم منو ببخش اگه تو این زمینه کوتاهی کردم یا مقصر بودم.
